Poesía: LA TIA MIYA de Grasia Jak Albuhayre

Grasia Jak Albuhayire


 

 

 

 

 

LA TIA MIYA

Ke este en ganedem la tia miya
no era kazada sola bivia
era prove, paras no teniya
y de muncho mal la negra sufria.
Esta povre tia miya
muncho, muncho me keria
La noche en su kama me echava,
konsejas me kontava.
Kolcha de atlas me metiya
del ashugar ke tenia,
de su fusta fustan me aziya.
«El korason te kero dar» me deziya
era segunda madre miya.
Agora kuando me akodro de eya
muncho la alma me ergole
ke no le di amistad ke deviya.
Esto las personas somos,
kuando koza kara pedremos
entonses entendemos
ke muncha amistad devemos.


 

Grasia Jak Albuhayre

Check Also

Cinco poemas de Kiku Adatto

  Kiku Adatto proviene de una familia sefardí con profundas raíces en Andalucía. Como nueva ciudadana …

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.