Por Rivka Abiry
MI ERMANIKO
Kuando nasyó mi ermano, me metyeron de koté. Ama no me olvidi ke yo era la grande, i esto kon solo kinze mezes de diferensya.
Lo yamaron Bubi ( supuesto ke viene del ebreo- buba). I en verdat era una papusha, una kuklita. Kara redonda komo la luna, ojos blus komo la mar, kaveos marrones, kon una buklita sovre el oído derecho. El kuerpiziko blanko i empapujado, pachas derechas i yenas, manikas bien formadas, komo una kuklita de porselana.
Lo metíyan sovre el minder, kon sus djugetes, i el alma buena, no yorava, no se meneava. En otras palavras- te lo kerias komer. Yo muryéndome del sélo. En vezes no me kreía ke era un bebe, me metía a pilishkarlo las manikas dulses. Ma el, no yorava, solo me mirava, i las lagrimas kayiyan de su karika, komo perlas. Me arrepintiya, lo tomava en mis brasos, i le dava un beziko detras de otro. El, mirándome kon sus ojos dulses de amor.
Una vez, mi vavá vido ke teniya una chika yaga sovre la mano, preparo una de sus melezinas kon agua borrada, tomo un bandaj i un pamukito, i le izo una kompresika. El se desho azer, i no izo nada. Alma del Dyo!
Yo me enseli. Apenas salyo mi vava de la kamareta, le dezazí el bandaj, i kon una kucharika chika le di a bever la agua kon la melizina. Kuando retorno Grandmama, no vido ni bandaj, ni agua.
Kon espanto me demando: “Kualo le izites , bastradika al Bubiko?” i yo, kon kara inosente, dishe: “La kupa la di a bever a Bubi.”
No se kualo me izo mi vava, ma me akodro ke se le arreventió la fiel. Vos puedesh imajinar lo ke afito dospues.
(Escrito en memoria del mi único hermano, que fue mi mejor amigo y falleció cuatro años atrás.)
eSefarad Noticias del Mundo Sefaradi