Las konsejas de Rivka: EL TIMBRE

Por Rivka Abiry

EL TIMBRE

Mi tio Marko, ke bivia en Vidin, tuvo muchos ijos, ma de todos estos primos el ke mas me entrava en grasia  era Menashe, de mi edad, i ke muchas vezes venia a vijitarmos.  Tambien el era el protegido de mi padre, ke afilu se enkargo de dar le una edukasion komo elevo de un engeniero, ke el no aksepto. Es sierto ke Menashe se dio pena i ograsheo para ambezarse una profesion, ma de alguna manera o otra no reushio.Se savia ke el trokava de un empleyo a otro, ke pasava de bivir de una sivdad a la otra, iklusivo de partir de un pais al otro.

Pero Menashe, siento optimisto, muy kapachi, muy enkantador, siempre tenia arekoshido un poko de paras, para gosar se su vida. Nunka no pedria esperansa,  indemas se le areglo de vinir a morar en muestra sivdad, i esto en muestro vizindado. Tenia una chika botika no leshos del sentro.  La djente lo konosieron kome un ombre desbolvido, un ombre ke podia enderechar i adovar en jeneral,  kozas komo elektrisita, los fornos del mupak, en el banyo i las instalasiones sanitarias. Demesmo lo bushkavan kuando avia menester de un buen bahchavan, bojadjhi o una persona ke savia komo arebivir vieja mobilya.

Un dia se metio en kamino, partio a Toledo (Espanya) i trusho de ayi una makina , un utensilio para oydurear todo tipo de botones. El utensilio era chiko, konsistava de un largo oluk de asero, i de un kargador ke se maneava kon un mango enormo. En medio de esta makina avia un aniyo
de metal en el kual se saradeyava la ropa o los pedasos de seda, de kotob o de kuero. En pulsando el kargador sovre el aniyo, se formavan los botonos de granduras diferentes,  kolor o tekstura. Kon esta komanda Menashe salio komo se dize piyango.

En una buelta de mano  Menashe yego a ser rekonosido por su echo muevo,  mesmo lo yamaron “El ombre de Toledo botones”. No devesh olvidar, ke en akeyos timpos, no avia botones de plastik komo oy.  Komo Menashe era muy ardiente, agrandesio su butika, tomo un moso i se kazo. Su espoza se yemava Rosi, i parese  ke en este kavzo el kapak topo su tendjere. Rosi era la ija de un imigrante de Rusia, ke era un malabidji. Siende ke Rosi era de una familya  burgesa, eya alkanso de ser una espoza  perfekta para Menashe, era nikochera , savia komo aprovecharse del ultimo sentim, era muy modesta, i engrandesio ansi sus dos ijos. Savia  topar el ekilibrio entre gastes i ganasias i Menashe alegro kontento le entrego a yevar los kontos de la fabrika.

Rosi siempre bien vestida, siempre sonriente, amava a su esposo, estuvo a su lado,lo enkorajava  i demesmo le dava fuersa de engrandeser su chika fabrika.  La erensia ke le kedo a Rosi, kuando su padre se murio, era un timbre ke su padre trusho kon si de la Rusia. Se avlava de un timbre ke era uniko, antika i valia muchas paras.  I es ansi ke este timbre se konvertio en el principal apoyo finansial i moral de la chika familia, la sigurenza i seguridad de eyos.

Uvo vesez kuando avia altas i bashas en la vida de Rosi i  Menashe, pero Rosi siempre asigurava su familya ke en el ultimo momento, si avia nesesitad imediatamente se puedia vender este timbre, ke solo Rosi avia visto antes de meterlo en el kofre de la banka. Es ansina ke el timbre era una espesia de garantia por la entera familiya en dias de luvia. Uvo tres kavzos, ke katra patra se devia vender este timbre. Una vez kuando el chiko Daniel estava hazino i tuvo de azer un tratamiento medikal kostoso. La segunda vez, kuando el techo de la kaza empeso a burakarse i azia muy frio ke era invierno. Ansi fue i un dia kuando la makina de botones se rompio i devian trokarla.  Avia i otros kavzos, no ansi graves de izaplikes i eziyetes, kuando afilu Rosi kaje estava en el kamino de irse a la banka, kuando  se toparon solusiones para areglar los grandes gastes.

Komo lo dishe antes, toda la famiya dependiya de este maraviozo timbre, ke puedia salvar la situasion ekonomika de la famiya, ke trusho en jeneral un entendiamente ermozo entre marido i mujer, ke fue konsiderado komo el temel del shalom en kasa i la avtaha del futuro de la famiya..

Kuando Rosi, ke ayego a una edad avansada, se murio un poko atras de Menashe, los ijos avrieron la sava, no porke asperavan erensia de mulkes o paras, ma por kuriozida de ver el timbre. Lo yevaron a un filatelisto i ansi fueron sorprendids al eskuchar ke el timbre era falso.

Porke vos esto kontando esta istoria?Para demonstra vos ke un chiko pedaso de papel, ke se supozava raro, pudo transformarse i ser de ayuda para una famiya chika i modesta, para ser su apoyo moral i finasial en oras de apretos , de engradeser su optimismo, i para dar la pas i la trankilidad durante una vida entera, i sovre todo de servir komo una sentura de seguridad, kuando la famiya era forsada de saltar en aquas profundas.

Mi tio Marko, ke bivia en Vidin, tuvo muchos ijos, ma de todos estos primos el ke mas me entrava en grasia  era Menashe, de mi edad, i ke muchas vezes venia a vijitarmos.  Tambien el era el protegido de mi padre, ke afilu se enkargo de dar le una edukasion komo elevo de un engeniero, ke el no aksepto. Es sierto ke Menashe se dio pena i ograsheo para ambezarse una profesion, ma de alguna manera o otra no reushio.Se savia ke el trokava de un empleyo a otro, ke pasava de bivir de una sivdad a la otra, iklusivo de partir de un pais al otro.

Pero Menashe, siento optimisto, muy kapachi, muy enkantador, siempre tenia arekoshido un poko de paras, para gosar se su vida. Nunka no pedria esperansa,  indemas se le areglo de vinir a morar en muestra sivdad, i esto en muestro vizindado. Tenia una chika botika no leshos del sentro.  La djente lo konosieron kome un ombre desbolvido, un ombre ke podia enderechar i adovar en jeneral,  kozas komo elektrisita, los fornos del mupak, en el banyo i las instalasiones sanitarias. Demesmo lo bushkavan kuando avia menester de un buen bahchavan, bojadjhi o una persona ke savia komo arebivir vieja mobilya.

Un dia se metio en kamino, partio a Toledo (Espanya) i trusho de ayi una makina , un utensilio para oydurear todo tipo de botones. El utensilio era chiko, konsistava de un largo oluk de asero, i de un kargador ke se maneava kon un mango enormo. En medio de esta makina avia un aniyo
de metal en el kual se saradeyava la ropa o los pedasos de seda, de kotob o de kuero. En pulsando el kargador sovre el aniyo, se formavan los botonos de granduras diferentes,  kolor o tekstura. Kon esta komanda Menashe salio komo se dize piyango.

En una buelta de mano  Menashe yego a ser rekonosido por su echo muevo,  mesmo lo yamaron “El ombre de Toledo botones”. No devesh olvidar, ke en akeyos timpos, no avia botones de plastik komo oy.  Komo Menashe era muy ardiente, agrandesio su butika, tomo un moso i se kazo. Su espoza se yemava Rosi, i parese  ke en este kavzo el kapak topo su tendjere. Rosi era la ija de un imigrante de Rusia, ke era un malabidji. Siende ke Rosi era de una familya  burgesa, eya alkanso de ser una espoza  perfekta para Menashe, era nikochera , savia komo aprovecharse del ultimo sentim, era muy modesta, i engrandesio ansi sus dos ijos. Savia  topar el ekilibrio entre gastes i ganasias i Menashe alegro kontento le entrego a yevar los kontos de la fabrika.

Rosi siempre bien vestida, siempre sonriente, amava a su esposo, estuvo a su lado,lo enkorajava  i demesmo le dava fuersa de engrandeser su chika fabrika.  La erensia ke le kedo a Rosi, kuando su padre se murio, era un timbre ke su padre trusho kon si de la Rusia. Se avlava de un timbre ke era uniko, antika i valia muchas paras.  I es ansi ke este timbre se konvertio en el principal apoyo finansial i moral de la chika familia, la sigurenza i seguridad de eyos.

Uvo vesez kuando avia altas i bashas en la vida de Rosi i  Menashe, pero Rosi siempre asigurava su familya ke en el ultimo momento, si avia nesesitad imediatamente se puedia vender este timbre, ke solo Rosi avia visto antes de meterlo en el kofre de la banka. Es ansina ke el timbre era una espesia de garantia por la entera familiya en dias de luvia. Uvo tres kavzos, ke katra patra se devia vender este timbre. Una vez kuando el chiko Daniel estava hazino i tuvo de azer un tratamiento medikal kostoso. La segunda vez, kuando el techo de la kaza empeso a burakarse i azia muy frio ke era invierno. Ansi fue i un dia kuando la makina de botones se rompio i devian trokarla.  Avia i otros kavzos, no ansi graves de izaplikes i eziyetes, kuando afilu Rosi kaje estava en el kamino de irse a la banka, kuando  se toparon solusiones para areglar los grandes gastes.

Komo lo dishe antes, toda la famiya dependiya de este maraviozo timbre, ke puedia salvar la situasion ekonomika de la famiya, ke trusho en jeneral un entendiamente ermozo entre marido i mujer, ke fue konsiderado komo el temel del shalom en kasa i la avtaha del futuro de la famiya..

Kuando Rosi, ke ayego a una edad avansada, se murio un poko atras de Menashe, los ijos avrieron la sava, no porke asperavan erensia de mulkes o paras, ma por kuriozida de ver el timbre. Lo yevaron a un filatelisto i ansi fueron sorprendids al eskuchar ke el timbre era falso.

Porke vos esto kontando esta istoria?Para demonstra vos ke un chiko pedaso de papel, ke se supozava raro, pudo transformarse i ser de ayuda para una famiya chika i modesta, para ser su apoyo moral i finasial en oras de apretos , de engradeser su optimismo, i para dar la pas i la trankilidad durante una vida entera, i sovre todo de servir komo una sentura de seguridad, kuando la famiya era forsada de saltar en aquas profundas.

Check Also

En este tyempo… Adi 47 por Albert Israel (meldar i sintir)

28.7.2026 Lili Kaisman era miembra del kibuts desde muncho tyempo. Kerida por todos. A las 7:45 …

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios.